Bo mi się czasem przepełnia. Problem w tym, że czekam, jak pisał junior, na maszynkę do zapisywania myśli pracującą w czasie rzeczywistym. Zwykle mam 1000 pomysłów na minutę ale skoro nie mogę ich tak szybko zapisać to rezygnuję i … zapominam. Ale życie zbyt szybko mija i mogę nie zdążyć. Biorę się więc za bazgroły i z góry przepraszam wszystkich, którzy odnajdą siebie w tych opowieściach. Postaram się nie sprowokować Was do zabójstwa w afekcie.
|
||||||
|
Może, trochę przewrotnie, zacznę od końca. Początek lat 80-tych, zabytkowy dworzec kolejowy w dużym mieście na skraju Świata. Z ostatniego wagonu pociągu pospiesznego relacji Północ-Południe, Wschód-Zachód, czy odwrotnie (wtedy nie miało to żadnego znaczenia), który przed paroma minutami leniwie wtoczył się na peron, wysiadł zaspany niby-student z workiem marynarskim (niby-torbą podróżną) na plecach. Rozejrzał się po okolicy. Jego wzrok zatrzymał się na namiastce sklepu spożywczego w okolicach peronu. Widać było, że na chwilę nad jego organizmem kontrolę przejął żołądek. Mózg najwyraźniej pozostawał w stanie wstrzymania, albo jeszcze nie ruszył pełną parą, po widocznym na twarzy właściciela, właśnie zakończonym letargu. Gdyby było inaczej, niby-student (bo jak nazwać studenta bez przydziału? – bezuczelnianiec? – coś jak bezpaństwowiec), po uważnym rozejrzeniu się i uświadomieniu sobie gdzie jest i jakie tego mogą być konsekwencje, natychmiast wsiadłby do pierwszego pociągu i uciekł, najlepiej tam skąd przyjechał. Stało się jednak inaczej. Wielokrotnie zadawał sobie później pytanie czemu znalazł się wtedy właśnie w tym miejscu i zawsze jedyną odpowiedzią jaką znajdował było to, że dalej pociąg już nie jechał… |
||||||
|
Copyright © 2012 jarek.es
|
||||||
23 lipca, 2009 | 
Kategoria: 
Nowe komentarze